ΧΙΠΗΔΕΣ.... ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

.... στις αρχές της δεκαετίας του '60 σημείο συνάντησης για τους χίπηδες όλου του κόσμου ήταν τα Μάταλα στην νότια μεριά της Κρήτης. Οι άνθρωποι δεν ενοχλούσαν κανέναν, ζούσαν τα οράματά τους, άκουγαν Crosby, Stills, Nash and Young και τρέφονταν με τα λίγα που τους έδιναν, έμεναν σε σπηλιές. Παγκόσμιο κέντρο κατάντησαν τα Μάταλα που έγιναν σημείο αναφοράς και συνάντησης για τις επόμενες γενιές των  "ανέμελων". Λίγο αργότερα ανακάλυψαν τα Φαλάσαρνα και την "Παχιά Αμμούτσα" με τις σπηλιές και την γαλαζοπράσινη θάλασσα. Πέρασαν πολλοί από το Καστέλι λίγο μετά το 70΄ φορτωμένοι με τα σακίδια τους, τα αυτοσχέδια πέδιλα τους, με μια κουβέρτα στην πλάτη, με τα μακρυά γένια και τα αχτένιστα μαλλιά, όλοι τραβώντας για Φαλάσαρνα, τα νέα Μάταλα της Κρήτης. Φιλήσυχοι και καλοσυνάτοι, τα παιδιά των λουλουδιών, για πάνω από 5-8 χρόνια ερχόταν και σιωπηλά μας προσπερνούσαν ...

Κυριτσάκης -Γεωργακάκης-Δερμιτζάκης με δυο χίπηδες στο καφενείο του Κουτσουρέλη ένα καλοκαίρι στην δεκαετία του 70΄.

Η ΣΤΑΜΝΑ ΤΗΣ ΜΟΥΝΤΑΚΕΝΑΣ

Μια ηλικιωμένη γυναίκα αναγκαζόταν καθημερινά να διανύει μια μακρινή απόσταση με δύο στάμνες στα χέρια για να μεταφέρει νερό στο σπίτι της. Η μία στάμνα ήταν γερή, η άλλη μισοραγισμένη, με αποτέλεσμα να χάνεται μέρος της ποσότητας του νερού που μετέφερε στη διαδρομή. Η γερή στάμνα ήταν περήφανη για τον εαυτό της, η ραγισμένη από την άλλη ένιωθε μειονεκτικά που δεν μπορούσε να εκπληρώσει το στόχο της στο ακέραιο. Κάποια μέρα, η "ελαττωματική" στάμνα μίλησε στην ηλικιωμένη, εκφράζοντάς της το πόσο άσχημα ένιωθε για την ατέλειά της. Η γυναίκα, αφού την άκουσε, της ζήτησε να ρίξει μια ματιά στα λουλούδια που είχαν φυτρώσει κατά μήκος της διαδρομής από τη δική της πλευρά. Μια ατέλεια που την έκανε ιδιαίτερη αυτή τη στάμνα.
Στη Φωτογραφία η Μουντάκη από την Πολυρρήνια στο πηγάδι της μαζί με την (ραγισμένη) στάμνα.

ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ !!

Επήγε μια γριά την μικρότερη της αδελφή στου Φαντρίδη, γιατρού στο Καστέλλι. Αφού την εξέτασε με προσοχή, την ερώτησε εκτός των άλλων και πόσω χρονών είναι. Αυτή αφού κόμπιασε λιγουλάκι είπε με σιγανή φωνή στον γιατρό!

- Σαράντα χρονώ θα ναμαι γιατρέ μου!

Η αδελφή της που παρακολούθουνε την εξέταση και ήκουσε την απάντηση της αρρωστης, αντί να πει την πραγματική της ηλικία, που την ήξερε, είπε και αυτή ψυθιριστά του γιατρού!

- Ήκαμε γιατρέ, κι εκειά ένα ολάκερο χρόνο!

ΟΤΑΝ ΗΛΘΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ "ΦΩΣ" ΣΤΗΝ ΚΙΣΑΜΟ

Το 1941-44 δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα ακόμα στην Κίσαμο και τα μόνα φώτα που άναβαν και φαινόταν από μακρυά ήταν αυτά που τροφοδοτούσε η γεννήτρια που είχαν οι Γερμανοί κατακτητές. Τα 4-5 σπίτια (γκεστάπο- γραφεία- κρατητήρια ξενώνες) έπαιρναν ρεύμα από μια πετρελαιομηχανή, που μετά την αποχώρηση τους το 45΄ την πήραν μαζί τους. Ο Στυλιανός Κουτσουνάκης βλέποντας ότι η γεννήτρια φεύγει την αγόρασε και στα επόμενα χρόνια φτιάχτηκε ένας συνεταιρισμός που χρησιμοποιείσε την γεννήτρια για να τροφοδοτήσει με ρεύμα, τις δημόσιες υπηρεσίες αλλά και ορισμένα πλούσια μαγαζιά.
Στην φωτογραφία μας που είναι γύρω στο 1948 από τα εγκαίνια της ηλεκτρογεννήτριας και διακρίνονται από αριστερά :
1. Καρεφυλλάκης Εμμανουήλ 2. Μαρής Ιάκωβος 3. Παπαδάκης Αλέξανδρος 4. Καταλάχτης Σταμάτης 5. Παπάς Στυλιανός Κουμπράκης 6. Ξηρουχάκης Γεώργιος 7. Κουτσουνάκης Στυλιανός 8. Μαρής Βάσος 9. Σγουρός Νικόλαος 10. Σγουρός Παναγιώτης ο μόνος εν ζωή.
Στο μέσον με την άσπρη φόρμα ο μηχανικός που φέρανε από την Αθήνα για να την εγκαταστήσει.